อะ อิ อุ เอะ โอะ...o( - -)~~(- - )o

เกือบปีที่ผ่านมา มีงานดอง ๆ เหม็นเปรี้ยวเหม็นเค็มออกมาสามเล่ม...

 

Dogs-Stray dogs howling in the dark เล่ม 0

 

 

  DOGS BULLETS&CARNAGE เล่ม 1

 

 

 ส่งเจ้าพ่อไปเป็นนักสืบ เล่ม 1

 

 

และวันนี้ก็เพิ่งมีออกมาอีกหนึ่งเล่ม...เป็นเล่มที่สี่ ในรอบปี

 

 

  Warashibe ยัยตัวร้ายกับนายเส้นฟาง

 

"..........................................................................."

"ปีนึงเอ็งมีงานคลอดมาแค่สี่เล่ม เล่มนึงดองสามเดือนเลยเรอะ (OAOll) "

 

....เอาน่ะ ๆ ทำใจร่ม ๆ 

ต้นฉบับมันก็ค่อย ๆ มา แล้วก็มีขั้นตอนหลังแปล อีกมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเซ็นเซอร์เนี่ยแหละตัวดี...

 

....อย่าพูดถึงเรื่องนั้นกันเลยเนอะ มาคุยกันต่อดีกว่า....

 

 

แค่อยากจะบอกว่า มีความรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่งานที่ตัวเองแปล

(และได้รับการดูแลขัดเกลาจากกองบก.จนดูเป็นภาษาคน) จะออกวางขาย

(แม้จะตื่นเต้นน้อยกว่าตอนโดนโทรทวงงานก็ตาม =x= )

และอยากจะไปซื้อมาเปิดอ่าน เหมือนไม่เคยอ่านมาก่อน 

และเวลาที่แปลก็จะตื่นเต้นและเผลอตัวถูกกลืนไปในเนื้อเรื่อง

แอบชอบตัวละครบางตัวไปด้วย แปลไปด้วยความสะใจในชะตากรรมของตัวละครก็มี ฮ่าฮ่าฮ่า

อย่างเช่นเรื่องพหุสุนัข (DOGS) นี่ก็จะชอบโฮเอนไฮม์ เอ้ย มิไฮ นาโอโตะจัง (>___<) 

นู๋นีลและนู๋ลูกิกับโนกิ คู่แฝดนรกผู้น่ารัก....

ส่วนเรื่องเจ้าพ่อนี่ยังตั้งตารอตัวละครสาว ๆ แต่ยังไม่มีโมเอะสะดุดตา ครั้นจะนิยมมิคุริยะก็ใช่ที่ ฮ่าฮ่า

 

แต่เรื่อง Warashibe นี่ขอปวารณาตัวเป็นสาวกท่านรินเนะตั้งแต่เปิดเรื่องกันเลยทีเดียว

หญิงอื่นในเรื่องเทียบไม่ติด น่ารัก (>__________________________<)

(โปรดสังเกตว่าหน้ายิ้มกว้างกว่ายิ้มที่มีให้นาโอโตะจังซะอีก)

 

 

แม้ว่าช่วงนี้จะเปลี่ยนจากการแปลในฐานะล่ามกับนักแปล

มาเป็นนิสิตป.โทที่ต้องแอบอาจารย์แปลงานแล้วก็ตาม

แต่ก็จะไม่ดองจริง ๆ นะ 

 

ก็เวลางานออกมามันตื่นเต้นตั้งขนาดนี้นี่นา (>w<)

 

 

 ปล.  ถ้ามีข้อชม ยกให้กองบก.ที่แสนพิถีพิถันในการเหลาให้เป็นภาษาคนไปเลยครับ

         แต่ถ้ามีข้อติ ขอแอ่นอกรับด้วยความยินดี (?) ครับพี่น้อง

 

ปลล. ยังไงก็ขอขอบคุณรุ่นพี่จน ๆ ที่ทำให้รุ่นน้องรวย ๆ ได้ทำงานที่แสนจะรัก (แต่ดอง) เช่นนี้

         (ว่ากันว่าถ้าไม่มีรุ่นพี่จน ๆ คนนี้ ก็จะไม่มีรุ่นน้องรวย ๆ ในวันนี้เลยทีเดียวเชียว)

         และขอขอบคุณท่านพี่ที่ทั้งรวยและจนก็รู้ว่าใคร ที่ยังเทพและใจดีอยู่ซำเหมอ

         ถึงจะมีเรียนหรืออะไรท่วมหัวยังไง ก็จะไม่ดองอีกแล้วก๊าบ m(__ __)m

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานไปคิโนะเพื่อสนองตัณหาที่กดเก็บเอาไว้เกือบสองสัปดาห์

แต่ก่อนตั้งใจไว้ว่าถ้าได้มาอยู่บางกอก จะแร่ดเข้าคิโนะทุกสัปดาห์เลยทีเดียวเชียว

แต่พอเปิดเทอมมา ได้เรียน ได้งาน ได้การบ้าน แถมยังได้ช่วยงานอาจารย์ที่สาขา

และไปร่อนกะคุณแฟน...

ก็ทำให้แต่ละวัน ๆ หมดไปอย่างรวดเร็ว

 

เพราะเราเรียนสายวรรณคดีญี่ปุ่น ทำให้แค่สองสัปดาห์แรก

ก็ได้ยินชื่อนักเขียนและงานเขียนหลายต่อหลายเล่ม

หนึ่งในนั้นที่กะจะไปหาซื้องานของเขามาอ่านก็คือ ฮารุกิ มุราคามิ...

 

เนื่องด้วยพี่แกเขียนหนังสือไว้เยอะมาก และยังมีพลังในการเขียนที่ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดหย่อน

แถมเมื่อวานพอไปคิโนะฯ ก็เจอหนังสือเล่มใหม่จากปลายปากกา (หรือคีย์บอร์ด?)

ของนักเขียนท่านนี้ออกมาอีกสองเล่ม ... 

 

แต่ไป ๆ มา ๆ พอเดินร่อนในคิโนะฯราว ๆ สองชั่วโมง โดยใช้เวลาเกินครึ่งอยู่ในหลืบการ์ตูน

(พร้อมกับแอบเหล่ DOGS เล่ม 4 ว่าอยากอ่านจังเหวย แต่รอให้สนพ.ส่งต้นฉบับมาละกัน)

 

พอเดินตัวปลิวเพราะจ่ายไปพอสมควรแล้ว

หนังสือที่หิ้วกลับมาจากร้านทั้ง 11 เล่มกลับไม่มีหนังสือของฮารุกิ มุราคามิ อย่างที่ตั้งใจ

เนื่องจากเห็นความหนาของหนังสือเขาแล้ว ถอดใจ ไม่กล้าสู้ เป็นโรคแพ้หนังสือเล่มหนา ๆ 

หนังสือเล่มหนาสุดที่เคยอ่านก็ตั้งกะสมัยม.ต้น กับเรื่องผู้ชนะสิบทิศเล่มหนึ่ง

(แล้วก็ไม่อ่านต่อ เพราะยาวเหลือเกิน และไม่ค่อยถูกปากสักเท่าไหร่)

 

แถมใน 11 เล่มนั้น ค่อนหนึ่งก็เป็นหนังสือแปลจากทางตะวันตก

อยากบังคับตัวเองให้เสพอะไรที่เป็นญี่ปุ๊นน ญี่ปุ่นแบบสุดลิ่มทิ่มประตูอยู่เหมือนกัน

แต่เพราะเห็นชื่อนักเขียนอย่าง โรอัลด์ ดาห์ล แล้วก็นึกถึงความหลังที่เคยอ่าน

สมัยยังอยู่ประถม การได้อ่านหนังสือหลอกเด็กระดับโลกแบบนี้ช่างเป็นความสุขที่สุด ๆ จริง ๆ นะครับ

 

งวดนี้เลยได้หนังสือของคุณตาท่านนี้มาพอสมควร แต่ก็ยังไม่ครบหมด ไว้ค่อยไปล่าหาเก็บต่อ

และถ้าใครจะลองค้นหามาอ่านดูก็เชิญนะครับ ของเขาดีจริง ๆ 

 

ถึงแม้ช่วงเปิดเทอมจะยังมึน ๆ กับเวลาที่ผ่านไปรวดเร็วในแต่ละวันดังที่กล่าวมา

แต่ถ้าอ่านชุดที่ซื้อมานี้จบ นอกจากจะไปหาซื้องานของโรอัลด์ ดาห์ล เล่มอื่น ๆ แ้ล้ว

ก็ยังตั้งใจว่าจะเก็บงานของคุณ เจมส์ เฮอร์เรียต เป็นรายต่อไป

ท่านที่เคยอ่านงานของคุณหมอหมาแมววัวฯลฯ ท่านนี้คงทราบดี

ว่างานของหมอเจมส์ มันอบอุ่นและฉุนกลิ่นฟาร์มมากแค่ไหน

 

...คิดไปคิดมา คงไม่ต้องไปคิโนะฯแล้วมั้ง เข้าซีเอ็ดหรือดอกหญ้า หรือไปจตุจักร

น่าจะหาได้เยอะกว่า และประหยัดกว่า

(อันนี้สำคัญสำหรับคนไม่ทำงานและเกาะแม่กินอย่างผมเป็นที่สุด)

 

 

 

ที่จริงตั้งแต่เกิดมาผมก็อ่านหนังสือแบบเป็นบ้าเป็นหลังได้ถึงแค่ตอนม.ต้นเท่านั้นแหละครับ

เพราะพอขึ้นม.ปลายก็ถูกดึงดูดให้หายเข้าไปในร้านเกม

แต่นั่นก็ค่อยเอามาเล่าให้อ่านกันคราวหน้า

 

 

 

ตอนนี้ขอไปแปลงานก่อน เพราะเลยกำหนดส่งมานานแล้ว (อีกเช่นเคย)

ขอให้ผ่านวันอาทิตย์ไปอย่างมีความสุขนะครับ

 

สุขสันต์วันอาทิตย์ติ๊ดชึ่ง

 

 

 

 

สวัสดีครับทุกท่าน

 

 

ตั้งแต่วันที่ 19 พ.ค. มาแล้วก็ไม่ได้อัพอะไรอีกเลย

ทั้งไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน ไม่มีเหตุให้เขียน

และพอมีเรื่องจะเขียน ก็ดันไม่มีเวลาเขียน

สรุปไอ้ที่จะเขียนก็เลยไม่ได้เขียน

ตกลงก็เลยไม่รู้ว่าจะเขียนรึไม่เขียน

แล้วเมื่อไหร่จะเขียนก็ไม่รู้เหมือนกัน  =*=

 

 

เอาเป็นว่าแรกเริ่มเดิมทีผมก็แอบตั้งกฏไว้ในใจว่า

ถ้าจะปล่อยบล็อกให้นิ่งสนิทเกินหนึ่งเดือน

ก็เฉพาะกรณีที่ผมซี้ม่องเท่งไปแล้วเท่านั้น

ตอนนี้เลยขอมาเขี่ย ๆ ให้บล็อกมันขยับสักหน่อยนึงก่อน

ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกทีเมื่อเกินเดือน ซึ่งคงไม่ดีเท่าไหร่

 

ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านนะครับ

เห็นจำนวนคนนับหมื่นคนต่อวัน

(ข้อมูลอย่างเป็นทางการเมื่อนับซ้ำไปซ้ำมาพันกว่ารอบ)

ที่เข้ามาเยี่ยมบล็อกแล้วก็ชื่นใจ

ทำให้รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่มีคนเข้ามาเยอะ แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม =*=

อยากทำตัวมีสาระมาอัพ แต่ยังไม่รู้จะเขียนอะไร

เพราะตอนนี้มีชีวิตไร้สาระยิ่งกว่าตอนทำงานซะอีก แฮ่แฮ่แฮ่

แถมจะทำ FAQS แบบคนอื่นก็ไม่กล้า กลัวไร้การตอบสนอง

 

 

เอาเป็นว่า

ยังอยากถ่ายทอดความไร้สาระและไม่สร้างสรรค์ผ่านบล็อกนี้อยู่เหมือนเดิม

แต่เพราะเหตุผลที่อ้างไปข้าง ๆ คู ๆ ข้างต้น

บวกกับชีวิตที่เปลี่ยนจากมนุษย์เงินเดือนจอมอู้ มาเป็นเด็กป.โท

(ที่เพิ่งจะโดดเีรียนเมื่อวานกะวันนี้ไปหมาด ๆ )

คนนึงที่อะไร ๆ ยังไม่เข้าที่เข้าทา

ก็เป็นเหตุให้ไม่ค่อยได้เล่นเน็ต

แถมไม่มีข้อมูลมากเท่าตอนทำงาน

พาลทำให้ไม่มีเรื่องจะมาเขียนด้วยเช่นกัน....

 

ยังไงก็แล้วแต่

 

 ณ ตอนนี้ก็แค่อยากบอกทุกคนว่ากระผมยังไม่ตาย

 

และจะรีบหาเรื่องมาเขียนให้เพื่อน ๆ ได้อ่าน

ก่อนที่ยอดเข้าชมบล็อกนับหมื่น (อย่าลืมหารพัน) คนต่อวันจะลดลงจนเหลือศูนย์...

 

ปล.ถึงแม้ผมจะยังไม่มีเรื่องมาอัพบล็อก

แต่ก็ยังเปิดมาเอ็กทีนเพื่อเยี่ยมเยียนเพื่อน ๆ บล็อกอื่น ๆ อยู่เป็นระยะ ๆ เสมอนะครับ

 

 

สุขสันต์วันพฤหัสอัดอั้น

 

 

กิ๊บก๊าบ (>__<)