อะ อิ อุ เอะ โอะ...o( - -)~~(- - )o

คำเตือน!! เอ็นทรี่นี้ยาวเป็นพรืดยังกะรายจ่ายในแต่ละเดือนดังที่ตาท่านกำลังมองเห็น...แต่หากอดทนอ่านจนจบสักนิด...

ท่านก็จะได้ข้อคิดไปเตือนใจสักข้อ...ว่า.......ท่านคิดผิดที่ตัดสินใจอ่าน...เสียเวลาแท้ ๆ .....55555)

ไม่มีอาไรหรอกครับ...เห็นบล็อกนิ่งสนิทสถิตย์อยู่กับที่มาสองวัน...กลัวมดขึ้น เพราะเอ็นทรี่เก่าอุดม C6H12O6 ซะเหลือเกิน... - -

เลยเอาเรื่องเหล้า...เอ้ย...เล่าเช้านี้มาเขียนยัด ๆ เข้าไป เพียงให้ได้ชื่อว่าอัพ...(อืม...ความมักง่ายมันเป็นเช่นนี้นี่เอง...)

สืบเนื่องจากที่ผมใช้วันเสาร์ที่ผ่านมาไปกับการไปป็นปรสิตครอบครัวแฟนอยู่ที่ชลบุรีทั้งวัน ส่วนวันอาทิตย์ก็เที่ยวศรีราชากับเพื่อนบังเกิดเกล้าที่แวะมาเยี่ยม...หมดไปอีกหนึ่่งวัน (มันมาค้างตั้งกะคืนวันเสาร์...ซึ่งอาจทำให้แฟนผมจับ...เอ้ย...คิดได้ว่าผมเป็นเกย์...เพราะเพื่อนมานเปนเพื่อนผู้ชาย -*- เอาฟระ...ยังไงก็ดีกว่าเพื่อนผู้หญิงมาค้างแหละน่ะ) ทำให้งานแปลที่ดองไว้จนฟองเริ่มขึ้นเริ่มมีน้ำหนักมากขึ้นในจิตใต้สำนึก...จนทนไม่ไหว เย็นวันอาทิตย์ก็ไปซื้อกาแฟเซเว่นแก้วใหญ่ซะหนึ่งแก้ว...โด๊ปยกแรก...นั่งเขี่ย ๆ แปลงานมั่งอู้มั่งจนถึงสี่ทุ่ม ก็ลงไปซื้อข้าวผัดรวมมิตรไข่ดาวกะหมี่ขาวน้ำตกรวมกะกาแฟเซเว่นมาอีกแก้ว...โด๊ปยกสอง...(ไม่นับโค้กที่ซื้อเมื่อคืนวันเสาร์อีกหนึ่งขวด)

จากปฏิกิริยาเคมีของสารตั้งต้นทั้งหลายแหล่ที่ยัดทะนานเข้าไปไว้ในกระเพาะ ทำให้ผมสามารถนั่งทำงานไปโยกไปด้วยความเมามึน...ไม่ใช่เมามัน...เพราะยังไงมันก็ง่วงอยู่ดี...-*-

จนในที่สุดเวลาล่วงไปถึงตีสาม...และเกือบ ๆ ตีสี่...

ผมค่อย ๆ เอนกายลง...บนเตียงที่นั่งทำงานหลังงอมาเป็นเวลานานเพื่อบรรเทาความปวดเมื่อย...จนในที่สุด...หนังตาตี่ ๆ ที่ฝืนเปิดไว้ตั้งนานเนนมก็เริ่มปิดลง...

.....ไม่ถึงสิบนาทีผ่านไป...ผมลืมตาตื่นขึ้นมา...มองเห็นห้องตัวเองอยู่ในสภาพปกติ...ทว่า...ขยับตัวไม่ได้...แต่รู้ตัวว่าต้องลุกไปทำงานต่อ...

และแล้วผมก็ได้ยินเสียงเรียก...

(จำได้คร่าว ๆ )

..."เฮ้ย เอ้ หลับอีกแล้วเหรอ ไม่ไหวเลยนะ"...

..."ลุกได้แล้ว เร็วๆๆๆ ตื่นๆๆ"...

เป็นเพียงไม่กี่ข้อความสั้น ๆ ที่ดังใส่หูผมตลอดเวลาที่ผมนอนลืมตาปริบ ๆ เพราะขยับตัวไม่ได้

เมื่อเสียงนั้นเงียบไป ผมพยายามมองหาต้นเสียง เนื่องจากขยับตัวไม่ได้...จึงทำได้แค่กลอกตามองไปรอบ ๆ เพราะคิดว่าอาจจะมองเห็นต้นเสียง ผสมกับความรู้สึกลึก ๆ ในใจว่า...กูไม่อยากเห็น...โชคดีที่ความรู้สึกฝ่ายหลังชนะ...ผมเลยไม่เห็นอะไร...

ในที่สุดผมก็ขยับตัวลุกขึ้นมาจนได้...และนั่งทำงานต่อ...จนเ้ช้า...ก็ถ่างตามานั่งอัพบล็อกแก้ง่วงเนี่ยแหละ...

ตกลงเสียงที่ผมได้ยินเป็นเสียงใครเหรอครับ? ผมมีเพื่อนอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่?

หรือจะเป็นเสียงของเพื่อนผมกลับไปแล้วที่ผมฝันถึงมันตอนผล็อยหลับ... แต่เป็นเพียงเสียงที่มันตกค้างมาถึงตอนที่ผมลืมตา...แต่นั่นก็ไม่ใช่เสียงมันนะ...

สิ่งที่ผมคิดก็คือ อาจเป็นเสียงของตัวผมในจิตใต้สำนึกก็ได้...เป็นจิตใต้สำนึกที่ส่งเสียงเตือนผม พูดกับผมขณะนอนลืมตาครึ่งหลับครึ่งตื่น...นั่นน่าจะเป็นไปได้มากที่สุด...

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็แสดงว่ามีตัวผมอีกคนอยู่น่ะสิ...แบบ Doctor K อะ... - -

ถ้างั้น...จะำทำยังไงถึงจะคุยกันได้ล่ะ...

หรือผมคิดผิด...

หรือผมเจอวิญญาณ...

หรือเป็นเสียงของโดราเอมอนที่แอบดูแลผมอยู่เงียบ ๆ

หรือ หรือ หรือ หรือ ฯลฯ...

ใครเคยเป็นแบบผมมั้ยครับ...?

ปล.ถึงปอ ไม่ต้องเปนห่วง...เด๋วพี่งดกาแฟอีกอาทิตย์นึงเรยนะ...เมื่อวานก็กินไม่หมดด้วยอ่า...กัวตาย - -

ปล.2 แถมสาระต่อท้ายความไม่มีสาระ เผื่อใครอ่านข้ามจะได้เอาสาระไปเลยหมดเรื่องหมดราว...

ไม่ได้นอนทั้งคืน - 徹夜をする　（てつやをする）

ครึ่งหลับครึ่งตื่น - 夢うつつ 　　（ゆめうつつ）

จิตใต้สำนึก - 潜在　　　　　　（せんざい）

จิตไม่สำนึก - เจ้าของบล็อก... -*-

พอละ ไปทำงานดีก่า...

ขอให้มีความสุขในการเรียน การทำงาน การดำรงชีวิตกันทุก ๆ คนนะครับ ^^

แว้บ... - -