...บี1 บี2... (บันทึกทั่วไป ๗)

posted on 23 Dec 2009 00:08 by monboy01 in Diary

 

 

 

 (บี1 นั่งลงตรงเก้าอี้หน้ากระจก หันหน้ามองมาทางบี2 ที่นั่งอยู่ข้างหน้าและกำลังจ้องกลับมา)

บี1..."ไง"

บี2... ว่า?

บี1..."ช่วงนี้เป็นไงมั่ง หายหัวไปไหนมาตั้งนานละ"

บี2..."ก็ไป ๆ มา ๆ เหมือนที่เคยนั่นแหละ แต่ไปไหนมาก็ไม่รู้เหมือนกัน"

บี1... "ก่อนหน้านี้เคยคุยกันแล้วนี่ว่านายจะมาอยู่กับเราตั้งแต่วันเกิดเราที่ผ่านมา แต่สุดท้ายก็ยังไป ๆ มา ๆ เหมือนเดิม แถมเดี๋ยวนี้ไปทีไปซะนาน"

บี2..."ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

บี1...(เอาสองมือขึ้นกุมศีรษะ ก้มหน้าลง) "เราอยู่คนเดียวแล้วทำอะไรไม่ได้เลย"

บี2...(ลดมือทั้งสองข้างลงประสานกันบนตัก จ้องหน้าบี1 อีกครั้ง) "ไม่แย่ขนาดนั้นมั้ง ก็น่าจะทำอะไรได้บ้างนี่ นายเองก็ใช่ว่าจะไม่มีความสามารถ"

บี1..."มันก็ใช่ แต่ถ้าไม่มีนาย เราก็ไม่ได้ทำอะไรที่เราต้องทำหรือที่เราควรจะทำ"

บี2..."เราก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น แถมอย่างน้อยนายก็รู้ว่าอะไรที่เป็นเรื่องที่ต้องทำ และอะไรเป็นเรื่องที่ควรจะทำ"

บี1..."นั่นก็ใช่อีก เรารู้ แต่เราทำไม่ได้ไง เราก็ยังอยากทำเรื่องที่เราอยากทำก่อนอยู่ดี"

บี2..."นั่นไง นายได้ทำเรื่องที่นายอยากทำมันก็น่าจะดีแล้วนี่"

บี1..."แล้วเรื่องที่เราต้องทำ กับเรื่องที่เราควรจะทำล่ะ"

บี2..."ก็ทำหลังจากที่นายได้ทำเรื่องที่อยากทำเสร็จเรียบร้อยแล้วไง"

บี1..."เราก็คิดแบบนั้น แต่พอเสร็จไปเรื่องหนึ่ง มันก็มีเรื่องที่อยากจะทำออกมาอีกเรื่อย ๆ ถ้าไม่มีนายคอยเตือนเราบ้าง เราก็ยังมุ่งสนใจแต่เรื่องที่เราอยากทำไปไม่สิ้นสุด"

บี2..."ต่อให้เราเตือน นายก็ไม่ค่อยฟังเราอยู่ดี"

บี1...(หลบตาบี2 เลี่ยงไปมองแก้วกาแฟทางซ้ายมือ) "มันก็ใช่ แต่ก็แค่เสียงของเราดังกว่าเสียงของนายเท่านั้นเอง"

บี2..."เราตะโกนจนไม่รู้จะตะโกนยังไงแล้ว แต่ก็ยังดังสู้เสียงของนายไม่ได้"

บี1..."นั่นเป็นเหตุผลให้นายเหนื่อย เบื่อ และไม่ค่อยจะกลับมาหาเรา?"

บี2...(ยกแก้วกาแฟไปวางไว้ทางซ้ายมือ เทกาแฟลงในแก้วและกดน้ำร้อนจากกระติก) "มันก็คงใช่ แต่ถ้าจะให้พูดให้ถูกก็คือ เีสียงของเรามันเบาลงเรื่อย ๆ ซะจนนายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอยู่ตรงนี้กับนายรึเปล่า"

บี1..."แต่เราอยากให้นายอยู่ด้วยตลอดแหละ บางครั้งเวลาที่เราเข้าใจว่านายไม่อยู่ เราก็พยายามนึกว่าถ้าเป็นนาย นายจะตัดสินใจหรือทำยังไงกับเรื่องต่าง ๆ "

บี2..."แล้วผลเป็นไง"

บี1...(มองบี2 ที่กำลังใช้มือซ้ายจับช้อนเพื่อคนกาแฟในแก้วและถอนหายใจ) "มันก็เหมือนจะทำได้ แต่สุดท้ายเราก็รู้สึกเหมือนหลอกตัวเอง เราไม่ได้อาศัยความเห็นของนายจริง ๆ เราแค่หลอกตัวเองว่าถ้าเป็นนายคงจะทำแบบนี้ ๆ ๆ แต่มันก็ไปไม่รอด สุดท้ายเราก็กลับมาเป็นตัวเรา กลับมาทำตามความรู้สึกของตัวเรา และทุกอย่างก็ซ้ำไปซ้ำมา แก้ไขไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เราน่าจะรู้ว่าถ้าเป็นนายแล้วจะทำยังไง แต่ถ้ามันไม่ใช่เสียงของนายจริง ๆ เราก็บอกตัวเองเหมือนที่นายบอกเราไม่ได้"

บี2..."ที่จริงเราว่านายก็รู้แหละ ว่าสิ่งที่ถูกต้อง สิ่งที่ควรจะเป็น มันคืออะไร"

บี1..."เรานึกออก แต่เราไม่เข้มแข็งพอ"

บี2...(ยกกาแฟขึ้นดื่มและวางแก้วลงตรงหน้าบี1) "นั่นก็เพราะเราเองก็ยังไม่เข้มแข็งพอเหมือนกัน ที่เสียงของเราดังสู้เสียงของนายไม่ได้ก็คงเพราะความเข้มแข็งที่ยังไม่พอที่ว่านี่ล่ะนะ แล้วก็...บางทีความรู้สึกไม่สบายใจหรือหงุดหงิดที่นายเป็น มันอาจจะเป็นเพราะนายพอจะรับรู้ถึงตัวตนของเราได้ในบางครั้งนั่นแหละ แต่เพราะนายไม่รู้ไงว่าเราอยู่ตรงนั้นด้วย นายเลยคิดว่านายคิดไปเอง" "

บี1..."แล้วนายคิดว่าเราสองคนควรทำยังไง ถึงจะให้นายเข้มแข็งมากขึ้น?"

บี2..."หรือไม่ก็ทำให้นายอ่อนแอลง"

บี1..."ก็ถ้าเป็นแบบนั้น เราสองคนจะเปลี่ยนไปรึเปล่า แล้วถ้าเปลี่ยน จะเปลี่ยนไปขนาดไหนล่ะ"

บี2..."นายคิดว่ายังไงล่ะ"

บี1..."ถ้าให้เราลองคิดแทนนาย มันก็คงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เราคงสบายใจถ้าให้นายได้มีเสียงที่ดังกว่าเราได้บ้าง"

บี2..."หนึ่งวันมีกี่ชั่วโมง?"

บี1..."24"

บี2..."ถ้าแบ่งกันคนละครึ่งล่ะ?"

บี1..."ก็ดี แต่เราขอครึ่งส่วนที่เป็นเวลานอนน่าจะดีกว่า"

บี2..."อืม เราก็อยากให้เป็นแบบนั้น ยังไงการนอนมันก็เป็นสิ่งที่นายอยากทำ และเราเองก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทำ และ ต้องทำ ด้วยอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้น ใน 1 วัน เราแบ่งให้นาย 12 ชั่วโมง นายจะนอนกี่ชั่วโมงก็ได้ แต่อย่าให้เกินเวลาส่วนของนาย แล้วเวลาที่เหลือจากการนอน นายอยากทำอะไรก็ตามใจ อย่าให้เราเดือดร้อนก็แล้วกัน"

บี1..."แล้ว 12 ชั่วโมงของนายล่ะ?"

บี2..."เราก็จะทำสิ่งที่เราคิดว่าเราควรจะทำ และต้องทำ ถ้านายมีอะไรที่คิดว่าควรจะทำ หรือ ต้องทำ จะฝากเราด้วยก็ได้ แต่อย่าเอาเรื่องที่นายอยากจะทำมาฝากเราก็แล้วกัน เรื่องที่อยากทำนั่นเป็นหน้าที่ที่นายจะต้องทำ อย่าลืมซะล่ะ"

บี1..."อื้ม เราจะรอให้นายทำหมดก่อนแล้วเราค่อยดูก็แล้วกันว่ามีอะไรที่อยากฝากนายอีกรึเปล่า ว่าแต่ ถ้าเกิดเวลา 12 ชั่วโมงของนายมันไม่พอล่ะก็ จะใช้เวลาส่วนของเราด้วยก็ได้นะ ให้ฟรี ไม่มีทวงคืนแน่นอน" (เอื้อมมือขวาไปหยิบแก้วกาแฟ)

บี2..."คงได้ยืมแน่ล่ะ ที่จริง พอใช้ชีวิตจริง ๆ แล้ว มันก็คงแบ่งไม่ได้เป๊ะ ๆ เหมือนแบ่งเค้กหรอกนะ ยังไงก็แล้วแต่ ถ้านายพอจะอดใจไว้ได้บ้าง เราอยากให้นายให้เวลาสำหรับเรื่องที่เราควรจะทำ หรือต้องทำก่อน ถ้าเราได้ทำจนเสร็จแล้ว นายอยากจะทำอะไรก็ตามใจ นายคงไม่อยากให้เสียงของเราเบาลงไปอีกหรอกนะ"

บี1...(ยกแก้วกาแฟในมือขึ้นดื่ม แล้ววางแก้วลงข้างหน้า) "ก็ ที่จริง เวลาที่เราอยู่คนเดียว บ่อยครั้งที่จะรู้สึกไม่สบายใจแบบไม่มีเหตุผล ไม่สิ เหตุผลมันก็มีอยู่แล้วล่ะ เวลาที่เราเลือกทำสิ่งที่อยากทำก่อนนั่นไง สุดท้ายเราก็ต้องมาหงุดหงิดและไม่สบายใจกับสิ่งที่เราได้เลือกไป ถ้าเป็นไปได้ เราก็อยากให้เวลากับนายก่อนตลอดแหละ แต่บางทีนายก็หายไปซะดื้อ ๆ"

บี2..."ก็อย่างที่บอก เราอยู่กับนายมากกว่าที่นายคิด แต่นายไม่ได้ยินเสียงเรา หรือได้ยินแต่ทำเป็นไม่สนใจ บางครั้งมองเห็นแต่ทำเป็นไม่เห็น เราก็รู้ว่านายพยายามให้เรามีตัวตนที่ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ก็เป็นตัวนายเองนั่นแหละที่ทำให้ตัวตนของเราเบาบางลงไปอีก เราอยู่กับนายมาตั้งนานจนเรื่องแบบนี้มันกลายเป็นความเคยชินของนายไปโดยไม่รู้ตัวซะแล้วล่ะ"

บี1..."พูดอีกก็ถูกอีกน่ะแหละ เรารู้จักกันมายี่สิบกว่าปีแล้วนะ "

บี2..."ยี่สิบกว่าปี...เหรอ แล้วนายคิดว่าเราจะได้รู้จักกันไปแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่?"

บี1..."นั่นสินะ...จนกว่าเราจะคิดเหมือนกันล่ะมั้ง อย่างน้อยถึงแ้ม้ที่ผ่าน ๆ มา เราสองคนจะคิดอะไรไม่ค่อยตรงกัน แต่ก็ยังอยู่มาได้เรื่อย ๆ ได้มีชีวิตในแบบที่มีความสุขได้เหมือนกัน"

บี2..."ทั้ง ๆ ที่นายก็รู้ว่ามันน่าจะดีได้มากกว่านี้น่ะเหรอ?"

บี1..."อื้ม ก็เป็นความรู้สึกที่ใช้ปลอบใจ หรือจะบอกว่าใช้เป็นข้ออ้างก็ได้ เวลาที่รู้สึกท้อแท้หรือต่ำต้อย อย่างน้อยถ้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังมีความสุข แม้จะไม่ได้ดีที่สุด แต่ก็ไม่ได้แย่ที่สุดนี่นา ยังไงก็เถอะ เราก็ไม่ได้พอใจกับตัวเองในตอนนี้หรอกน่า ถึงได้มานั่งคุยกับนายนี่ไง ว่าทำยังไงกันต่อไปดี เผื่อว่าจะให้มันดียิ่งขึ้นไปกว่าที่ผ่าน ๆ มา ให้มันดียิ่งขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้"

บี2..."ถ้านายจะยอมอ่อนแอลงและให้เราเข้มแข็งจนมีเสียงดังกว่านายได้อย่างที่คุยกันเมื่อกี้ล่ะมั้ง แต่อย่าลืมนะว่าที่เราเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะเรายอมรับฟังและโอนอ่อนผ่อนตามซึ่งกันและกัน เราเองก็ไม่ได้อยากเป็นเผด็จการคอยชี้นำทุกอย่าง แต่ก็ไม่อยากให้นายเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปเท่านั้นเอง"

 

บี1..."น่า อันนั้นก็เข้าใจอยู่แล้วแหละ เราก็ไม่อยากเอาแต่ใจตลอดไปเหมือนกัน ไม่งั้นจะมาปรึกษานายเหรอ" (หัวเราะ)

บี2...(หัวเราะตอบบี1) "แล้วตอนนี้นายคิดว่าชีวิตของเราสองคนจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ?"

 

บี1..."อืม ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คงไม่เป็นไปในทางที่เลวร้ายหรอกน่ะ"

บี2..."เพราะ?"

 

บี1...(ยิ้ม) "เพราะตัวตนและเสียงของนายเริ่มชัดเจนมากขึ้นแล้วไง"

บี2...(ยิ้ม) "ก็น่าจะเป็นอย่างงั้น...หวังว่านะ"

 

บี1..."ต้องถึงกับหวังเลยเหรอ"

บี2..."อื้ม มนุษย์อยู่ได้ด้วยความหวังนี่นา"

 

บี1..."นั่นมันก็ส่วนหนึ่งแหละนะ ก็ต้องรอดูกันต่อไปแหละ ยังไงถ้าเราไม่สบายใจก็จะมาปรึกษานายอีกละกัน นายเองก็เหมือนกัน อย่ามัวแต่นั่งน้อยใจเงียบ ๆ ส่งเสียงให้เราได้ยินบ่อย ๆ เถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวเราก็ได้ทำเป็นเมินนายอีกจนได้"

บี2..."คราวนี้ไม่เงียบแล้วล่ะน่า ปล่อยให้นายเอาแต่ใจมาตั้งยี่สิบกว่าปี จะได้รู้จักกันอีกกี่ปีก็ไม่รู้ ยังไงก็ขอให้เราได้เสียงดังกว่านายบ้างล่ะทีนี้"

บี1..."เชิญนายตามสบายเลย" (ยิ้ม)

บี2..."ยังไงก็ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์นึกสนใจเราขึ้นมาบ้าง อุตส่าห์ชวนเรามาคุยแบบนี้"

บี1..."ก็ไม่รู้สิ คงไม่ต้องขอบคุณหรอก ที่ทำไปก็ไม่ใช่เพื่อตัวนายคนเดียว แต่เพื่อตัวเราด้วยเหมือนกัน"

บี2..."อืม ก็ใช่แหละ ยังไงถ้ามีอะไรก็บอกเราละกัน"

บี1..."อื้ม"

บี2..."นี่"

บี1..."หืม?"

บี2..."อย่าปล่อยให้เราหายไปอีกล่ะ"

บี1..."อืม ไม่ปล่อยให้หายไปอีกแน่นอน"

บี2..."ขอบใจ...งั้นก็ไปทำงานกันได้แล้วมั้ง" (ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว)

บี1..."นั่นสินะ" (วางแก้วกาแฟลง ลุกออกจากเก้าอี้หน้ากระจกและเดินไปนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาปั่นงานต่อไป)

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

บีหนึ่งบีสองยังกับเป็นคนคนเดียวกันเลยนะคะเนี่ย เหมือนมีสองบุคลิก.....

สู้ตายเจ้าค่ะ confused smile confused smile
เป็นการคุยกะตัวเองใช่มั้ยเนี่ย

#7 By LhinKo^_^ on 2009-12-24 18:01

...นี่เราควรจะสวัสดี บี 1 หรือ บี 2 ดีล่ะ...sad smile

...เอามายมินท์ไปอมแก้เครียดมั้ย? = =+

#6 By sora no hime★空のひめ on 2009-12-24 13:16

ไหงมัน...วายอย่างนี้ล่ะคะ

#5 By ★☆KyuubixUsagi on 2009-12-23 17:17

มันเป็นการระบายความเครียดแบบนึงสินะ...

#4 By K_sama on 2009-12-23 09:47

อ่านแล้วงง ไม่รู้ตัวไหนเป็นตัวไหน
นี่ขนาดแยกสีแล้วนะเนี่ย

#3 By GraveDigger on 2009-12-23 08:56

ตอนแรกอ่านแล้วแอบนึกว่าเป็นตัวอู้ Vs. ตัวขยันกำลังถกเถียงกันอยู่... sad smile

ช่วงนี้งานไม่เดินเลยเหมือนกัน ฮือๆๆๆ

#2 By draco on 2009-12-23 08:17


บี2... "นายกะลังคิดอย่างที่ชั้นคิดอ๊ะป่าว บี1"
บี1... "ชั้นกะลังคิดอยู่นะ บี2"
บี1,2 ... "อ่านไปอ่านมา วายค่อด ๆ เลยว้อย"




...เนอะ (=x=)

#1 By monboy01 on 2009-12-23 01:51